Може ли Македонија да издржи олку демократија?

Во 2016 гласавме на парламентарни избори; во 2017 на локални; во 2018 се пребројувавме на референдумот за Преспанскиот договор; во 2019 гласавме на претседателски избори; во 2020 повторно на парламентарни; во 2021 на локални избори… Плус осум општински референдуми во последните пет години. Овде спаѓа и спроведувањето на пописот на населението, бидејќи се третира како еминентна изборна активност. А, веќе се спомнува и 2022 година како можност за вонредни парламентарни избори.

Во наши услови, тоа значи дека за пет години сме „изгубиле“ две-три години во гласачки активности, кога ќе се пресметаат сите предизборни месеци, официјални и неофицијални кампањи, први и втори кругови на гласање и сите афтер-шокови од пребројувањето на гласовите, жалбите, тужбите и пост-изборните лелеци и „лижење на раните“.

Може ли Македонија да издржи олку демократија?

Со оглед на високата исполитизираност на општеството и уште повисоката испартизираност, како и поради покерашката политичка култура кај нас според која, традиционално, „победникот зема сѐ“, нашите избори не се некаква активност што се одвива во „позадината“ на нормалното животно секојдневие, туку се во центарот на општествената преокупација и перманентната партиско-политичка мобилизација.

Државните институции, јавните претпријатија, разните „парадржавни“ организации, инспекторати и регулатори буквално, со месеци пред изборите, се префрлаат на вонреден начин на работа кога сите ресори, проекти и министерски и директорски активности се фокусирани врз денот на гласањето и ефектот што треба да се предизвика кај гласачите. Инвестициите и општото трошење на јавните пари се насочуваат на предизборни, а не на приоритетни области.

Парламентот и општинските совети „се распуштаат“ на по неколку недели, а судовите и обвинителства „газат врз јајца“ за да не им се доведе во прашање и онака разнишаниот углед во јавноста. Опозицијата, која и така е под комплетна „борбена готовност“ 365 дена во годината, за изборите потполно збрлавува, експоненцијално зголемувајќи го квантитетот на колнење и закани од прес-конференциите и другите говорници до мера која се префрла од прегреаните дизел и бензински „мотори“, на нуклеарен погон што зрачи штетна радијација за сите можни теми и личности.

Koлумната на Сашо Орданоски во целост прочитајте ја тука