До крајот на мај 2021 година, само 2,1% од Африканците примија барем една доза од вакцината против КОВИД-19. Треба да го затвориме јазот за вакцинација помеѓу напредните економии и земјите во развој за да го избегнеме она што Тедрос Гебреизус, шеф на Светската здравствена организација, го нарече „вакцинација апартхејд“. Да се стори тоа е и морално исправно и во интерес на сите.
Затоа, потребна ни е глобална мултилатерална акција за зголемување на производството на вакцини и забрзување на дистрибуцијата ширум светот. Од почетокот на пандемијата, ова е патот што го избра ЕУ. Тоа е исто така патот што сега го дефинираа лидерите на Г20 на Глобалниот самит за здравје во Рим, на 21 мај.
Пандемијата сè уште убива илјадници луѓе секој ден и со сегашното темпо, целиот свет нема да се вакцинира пред 2023 година. Сепак, широко вакцинираната светска популација е единствениот начин да се стави крај на пандемијата; во спротивно, множењето варијанти веројатно ќе ја наруши ефективноста на постојните вакцини.
Вакцинацијата е исто така предуслов за укинување на ограничувањата што ги кочат нашите економии и слободи. Овие ограничувања го казнуваат целиот свет, но тие тежат уште повеќе на земјите во развој. Напредните земји можат повеќе да се потпрат на социјалните механизми и лостовите на економската политика за да го ограничат влијанието на пандемијата врз нивните граѓани.
Ако јазот за вакцинација опстојува, тоа ризикува да го поништи трендот на намалување на сиромаштијата и глобалните нееднаквости во последните децении. Ваквата негативна динамика ќе ја кочи економската активност и ќе ги зголеми геополитичките тензии. Цената за неактивност сигурно ќе биде многу повисока за напредните економии од она што колективно би требало да го потрошиме за да помогнеме во вакцинирање на целиот свет. Затоа, ЕУ го поздравува планот од 50 милијарди долари предложен од Меѓународниот монетарен фонд со цел да може да се вакцинираат 40% од светската популација во 2021 година и 60% до средината на 2022 година.
За да се постигне оваа цел, ни треба тесно координирана мултилатерална акција. Ние мора да се спротивставиме на заканите што ги носи „дипломатијата за вакцини“, кое го поврзува обезбедувањето вакцини со политички цели и „национализам на вакцини“, резервирајќи вакцини за себе. За разлика од другите, ЕУ ги отфрли и двете од почетокот на пандемијата. Досега, ние сме единствениот глобален актер што ја вакцинира својата популација, а во исто време, извезуваме големи количини на вакцини и значително придонесуваме за дистрибуција на вакцините во земјите со ниски приходи. Европејците можат да бидат горди на ова.
Во 2020 година, ЕУ го поддржа истражувањето и развојот на вакцините во голем обем и значително придонесе за новата генерација на mRNК вакцини. ЕУ тогаш стана главен производител на вакцини против КОВИД-19 со, според СЗО, досега околу 40% од дозите користени на глобално ниво. ЕУ исто така извезуваше 240 милиони дози во 90 земји, што е приближно колку што користевме во рамките на ЕУ.
