Се додека Конзервативната партија во Британија не разјасни со тоа кој го води главниот збор за Брегзит, Брисел е приморан да чека, а додека во Лондон се води борба за власта – државата и натаму се движи кон бездната, оценува Барбара Везел, авторка на текстот кој вчера го објави медиумската куќа „Дојче веле“.
Оставка вчера најнапред поднесе министерот за Брегзит, Дејвид Дејвис, а потоа и министерот на надворешни работи и водеќкиот заговорник за излегување од ЕУ, Борис Џонсон, претчуствувајќи го обидот на премиерката Тереза Меј својот кабинет да го поведе кол „полесно“ излегување од Унијата.
Координираните оставки на двајцата нејжестоки идеолози на Брегзит, ја водат владата на Тереза Меј во хаос и ги рушат надежите на Унијата дека во следните неколку недели би можеле да почнат конкретни разговори за договорот за раскин и за идните односи, се наведува во текстот.
Уште минатиот петок Меј се обидела, со некаква изненадувачка акција, да го примора својот завојуван кабинет за единство, но таа, како што било заклучено, се покажала како потполно погрешна, укажува авторката, потсетувајќи дека британските конзервативци се длабоко поделени кога станува збор за тоа колку после Брегзит би требало да имаат работа со Европа.
„Тврдокорните не се подготвени на компромиси, додека умерените пратеници во Долниот дом на парламентот сметаат дека „тврдиот“ Брегзит за кое сонува другата страна е – лудост. Преку тој понор нема мост. Премиерката се држи на власт, но е неизвесно дали ќе го преживее гласањето за доверба. Се што ја штити е сознанието дека моментно нејзината тешка работа никој не може да ја извршува подобро од неа“, оценува Везел.
Од друга страна, на радикалните заговорници за Брегзит им недостасува поддршка во парламентот, па така Џејкоб Рис-Мог, кој секогаш одново се враќа во игра, не е во состојба да собере мнозинство.
„Состојбата делува како пропадната и безнадежна. Владее хаос, а бурните сцени во Долниот дом во парламентот не водат кон правење доверба“, така е опишана во текстот на „Дојче веле“ моментната состојба во Британија.
Се оценува и дека Брегзит, како и Конзервативната партија, ја расцепкуваат Велика Британија и дека го трујат политичкото милје.
Европската унија веќе со месеци ја моли британската влада да не преговара сама со себе, туку со Брисел, но наместо да биде подобро, се е полошо, заклучува авторката.
И покрај се, како што наведува, Тереза Меј смета дека нејзините прелози за „помек“ Брегзит покажуваат резултати, но нејзините предлози кои се на маса служат исклучиво на британските интереси и затоа во најдобар случај би можеле да бидат основа за понатамошни преговори.
„Таа шарена мешавина, која се состои од малку царинска унија и дел од заеднички пазар – по британски вкус, во таа форма не е прифатлива за Европската унија. Потребни се понатамошни компромиси и детални преговори, за од нив да произлезе прифатливо решение и за европската страна“, се наведува во текстот.
Се предупредува и дека, дури и ако Тереза Меј ја преживее актуелната борба со своите домашни „тврдокорни“, премиерката може да се најде во нови исклучително тешки проблеми многу подоцна, ако Брисел не сака да и го даде тоа што таа го сака.
Барбара Везел патем забележува дека постојаните кошкања во британската влада за ЕУ се одвишно и несакано одвлекување од проблемите, додека моментно има поважни работи со кои треба да се занимаваат, како што е претстојниот самит со Трамп, како и неговата ништо помалку опасна средба со Путин, спорот во врска со бегалската политика и јакнењето на популистите во Полска, Италија и Австрија.
Наместо тоа, оценува Везел, силата и времето се трошат на разговори за Брегзит кои се вртат во круг при што „делува дека тврдите заговорници на Брегзит во Велика Британија не ја сфаќаат состојбата во светот и дека со својата немилосрдна преценетост веруваат дека се во состојба самите да излезат на крај со сите тие предизвици“.
Но, се додека владата во Лондон еднаш засекогаш не разјасни кој го води главниот збор кога е во прашање истапувањето од Унијата и кој ќе го застапува мнозинството во Брисел, бесмислено е да бидат продолжени преговорите. Дипломатите во ЕУ се приморани да чекаат додека во Велика Британија не заврши битката за моќ. И ако немаат среќа, веќе договорените делови од договорот за раскин на соработката би можеле да се изјаловат.
„Се чини дека во Велика Британија делови од владеачката партија месечарејќи одат кон безбдна. И како никој во Европската унија да не е во состојба да го спречи тој пад“, заклучува авторката на текстот во „Дојче веле“.
