Во политиката, нормално, никој (и никаде) не сака да губи. Малкумина се оние кои тоа знаат да го направат со стил. Во историјата се памети Адлај Стивенсон, претседателскиот противкандидат на Ајзенхауер во 1952 година кој, по изгубените избори, својот губитнички говор го започна со зборовите: „Она што нѐ обединува како Американци е многу поголемо од она што нѐ дели како политички партии. Ве повикувам сите да му ја дадете на Генерал Ајзенхауер поддршката што ќе му треба за да ги спроведе големите задачи што се исправаат пред него. Јас му ја давам мојата.“
Од поразите може да се научи повеќе отколку од победите. Оние коишто не знаат да губат изгледаат како уште поголеми лузери отколку што тоа ги прави самиот политички пораз. Да се изгуби политичка битка со зачувување на своето и на достоинството на противникот е акт не само на карактерна големина, туку и доказ за чувство за емпатија, солидарност и одговорност толку неопходни за негување на деликатната текстура во поделените општества, какво што е македонското. Дополнително што добро научените лекции од поразите не се само вредни поуки за лично пребродување на загубата, туку и добар влог за идни победи.
Кога политичарите поразот (или победата, сеедно) ќе го претворат во единствената смисла во занимавањето со политиката, тогаш и општеството се турка до самите рабови на својата издржливост, а конфронтацијата се претвора во хронична колективна психо-патологија. Речникот се претвора во навреди, пцовки и закани, противникот е омразен непријател кој треба да се елиминира, да се сотре, а не да се надигра. Глутниците кучиња се одврзани и пуштени од синџир по социјалните и другите медиумски мрежи. Разни пропалитети се надвикуваат за да привлечат внимание.
Тоа е состојбата на духот на нацијата што нам сега ни се случува. Во демократијата, прашањето за тоа каков губитник ќе бидеш е прашање на избор, а не на принуда. Истото важи и за победниците.
…
Koлумната на Сашо Орданоски во целост прочитајте ја тука
