Ненадејно целосно или речиси целосно избегнување на цврста храна кај малите деца може да биде еден од показателите за развој на ковид-19 и да резултира со промени во сетилото за мирис и вкус на детето, се наведува во научниот труд на група лекари од Калифорнија.
Во трудот објавен оваа недела во списанието „Педијатрија“, тие опишаа две мали деца, на возраст под 18 месеци, кои одеднаш развија аверзија кон цврста храна, отприлика во времето кога им беше дијагностициран Ковид-19.
Кога нешто би каснале, веднаш после тоа почнувале да се гушат, или да ја плукаат храната.
Едно дете, во исто време кога се развила неговата одбивност кон храната, одеднаш станало чувствително на мирисот на кој било миризлив производ, што е уште еден знак за промена на вкус.
Шест до осум месеци по дијагнозата, двете доенчиња почнаа да толерираат цврста храна, но ниту едно не продолжи целосно да ги внесува изворните количини на цврста храна.
„Овој задоцнет и променлив клинички тек кај нашите млади пациенти е во согласност со неодамнешните студии кај возрасните, кои покажуваат дека проблемите со мирис и вкус поврзани со Ковид-19 може да се развијат и исчезнат, а една третина од пациентите може да имаат трајни симптоми“, велат лекарите, автори на научниот труд.
Врз основа на овие ограничени податоци, тие заклучија дека аверзијата кон храна кај малите деца кои сè уште не зборуваат „треба да биде знак дека треба да се тестираат за присуство на вирусот САРС-КоВ-2“.
